شهلا حبیبی، متولد ۱۳۲۴ در رشت، نقاش و مدرس هنر است. او مسیر حرفه‌ای خود را با آموزش، تجربه و جست‌وجو برای یافتن زبان شخصی در نقاشی دنبال کرده است. حبیبی در رشته ارتباطات تصویری از دانشکده هنرهای تزئینی پاریس فارغ‌التحصیل شد. این دوره، نگاه او را به تصویر و فرم گسترده‌تر کرد و زمینه‌ای برای تجربه‌های بعدی‌اش در نقاشی فراهم آورد.
او پس از بازگشت به ایران، سال‌ها به آموزش هنر پرداخت و حدود پانزده سال در دانشکده‌های هنری تدریس کرد. در کنار تدریس، نقاشی را نیز ادامه داد و در آثارش به فرم، ماده و نشانه توجه ویژه‌ای نشان داد. موضوعاتی مانند آفرینش، زندگی و دگرگونی در بسیاری از این آثار دیده می‌شوند.
حبیبی در نمایشگاه‌های مختلف داخلی و بین‌المللی شرکت کرده و از اعضای گروه نقاشی دنا بوده است. آثار او بیشتر به نقاشی انتزاعی نزدیک‌اند و در آن‌ها از ترکیب مواد استفاده می‌شود. در این آثار، ماده فقط وسیله‌ای برای ساختن تصویر نیست، بلکه بخشی از معنا و تجربه اثر را شکل می‌دهد.
عنوان‌هایی مانند «از آفرینش» و «دایره زندگی» نشان می‌دهند که آثار حبیبی به مفاهیمی فراتر از تصویر می‌پردازند. در این نقاشی‌ها، فرم و ماده راهی برای فکر کردن به آغاز، زندگی و تغییر هستند.
حبیبی در کنار فعالیت هنری، با تدریس و تربیت دانشجویان، در شکل‌گیری تجربه هنری نسل‌های مختلف نیز نقش داشته است. برای او، آموزش و آفرینش دو مسیر جدا از هم نیستند؛ هر دو بر پایه تجربه، جست‌وجو و کشف شکل می‌گیرند.
شهلا حبیبی را می‌توان از هنرمندانی دانست که در نقاشی معاصر ایران، به دنبال راه‌های تازه‌ای برای بیان تصویری بوده‌اند؛ راه‌هایی که در آن فرم، ماده و تجربه شخصی در کنار هم قرار می‌گیرند.
