سیاوش مظلومی‌پور
در این آبرنگ، زاینده‌رود و پل خواجو در کنار هم دیده می‌شوند. نقاش با استفاده از نور، رنگ و چند عنصر ساده، فضای این مکان را نشان داده است. رودخانه در بخش چپ، پل خواجو در مرکز و درختان در سمت راست قرار دارند و در کنار هم، منظره‌ای شهری و طبیعی ساخته‌اند.
یکی از ویژگی‌های خوب اثر، شیوه ساده و آزاد نقاش در نشان‌دادن جزئیات است. پل خواجو با خطوطی نسبتاً مشخص دیده می‌شود، اما آب، آسمان و برگ‌های درختان با لکه‌های نرم رنگ شکل گرفته‌اند. به همین دلیل، پل منظم و محکم به نظر می‌رسد، در حالی که طبیعت اطراف آن حالتی روان و متغیر دارد.
رنگ‌های سرد آب و آسمان در کنار زردها و قهوه‌ای‌های گرم درختان، تعادل زیبایی در تصویر ایجاد کرده‌اند. درختان فقط در پیش‌زمینه نیستند؛ آنها نگاه بیننده را به سمت پل خواجو و زاینده‌رود هدایت می‌کنند.
سیاوش مظلومی‌پور از نقاشان شناخته‌شده آبرنگ ایران بود و بخش مهمی از فعالیت هنری خود را به این شیوه اختصاص داد. در آثار او، سرعت اجرا، ساده‌سازی و توجه به کلیت منظره اهمیت زیادی داشت. این ویژگی‌ها در این اثر هم دیده می‌شود؛ جایی که نقاش بدون پرداختن به جزئیات زیاد، فضای زاینده‌رود و پل خواجو را به‌خوبی نشان داده است.
اثر بدون عنوان است و نام مشخصی ندارد تا نگاه بیننده را به یک برداشت خاص محدود کند. شاید همین بی‌نام‌بودن باعث شود هرکس با دیدن آب، درختان، پل و نور، خاطره یا احساس خودش را از این مکان پیدا کند. چه چیزی یک منظره را به خاطره‌ای ماندگار تبدیل می‌کند؛ خود مکان یا نگاهی که ما به آن داریم؟